Introduction

Autonome systemen veranderen de snelheid en schaal waarop militaire acties kunnen plaatsvinden, maar verschuiven ook de kwetsbaarheden in commandovoering en besluitvorming. In de context van de Israël–VS–Iran spanningen is “human control” cruciaal om escalatie door misperceptie, sensorfouten of te snelle sensor-to-shooter koppelingen te beperken. Deze sectie geeft een werkbaar kader om typen autonomie te onderscheiden en de punten te herkennen waar menselijk toezicht in de praktijk faalt. We koppelen dit aan veiligheid en betrouwbaarheid van systemen onder operationele druk.

Learning Objectives

• Deelnemers kunnen de drie typen autonomie (“in/on/out of the loop”) onderscheiden en toepassen op operationele voorbeelden.

• Deelnemers kunnen de belangrijkste risico’s in sensor-to-shooter koppelingen benoemen en aangeven waar menselijke controles kunnen falen.

• Deelnemers kunnen basisprincipes voor veiligheid en betrouwbaarheid (fail-safe, fail-deadly, degradatie) gebruiken om inzetkeuzes te onderbouwen.